«Υπόθεση όλων των Κερκυραίων πολιτών»

Τρία χρόνια έχουν περάσει απο την εφαρμογή του Νόμου 3852/7.6.2010 «Νέα αρχιτεκτονική της αυτοδιοίκησης και αποκεντρωμένης διοίκησης - Πρόγραμμα Καλλικράτης», κατα το οποίο τα νησιά διαμορφώθηκαν ως εννιαίοι δήμοι. Κάθε πολίτης που βιώνει, την καθημερινότητα που διαμόρφωσε η εφαρμογή του Καλλικράτη στο νησί της Κέρκυρας αντιλαμβάνεται την ανάγκη άμεσων αλλαγών.

Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών, τον τελευταίο καιρό δεν κρύβει την πρόθεση της να προχωρήσει σε διορθωτικές παρεμβάσεις στον αριθμό των Δήμων. Παρεμβάσεις ιδιαίτερα στα μεγάλα Νησιά, όπως η Κέρκυρα, η Λέσβος και η Ρόδος όπου επιβλήθηκε το δόγμα «κάθε Νησί και Δήμος».

Στην πράξη η εφαρμογή του Καλλικράτη, στην Κέρκυρα, αλλίωσε το περιεχόμενο της Αυτοδιοίκησης δημιουργόντας ένα γραφειοκρατικό, δυσκίνητο και ελάχιστα εώς καθόλου λειτουργικό σχήμα. Η αυταρχικότητα της Ενιαίας διοίκησης, η συσώρευση πόρων αλλά και η ανικανότητα της δημοτικής αρχής έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην αναποτελεσματικότητα του Καλλικράτη.

Αξίζει σε αυτό το σημείο να θυμηθούμε ότι πριν ψηφιστεί το Νομοσχέδιο απο την Ελληνική Βουλή, τον Μάιο του 2010, είχαν εκφράσει δημόσια τότε την διαφωνία τους προς τον κ.Ραγκούση αρκετοί κοινωνικοί, πολιτικοί και αυτοδιοικητικοί φορείς του νησιού μας. Καθώς επίσης και η Ν.Ε. Πασόκ Κέρκυρας, η οποία με υπόμνημα πρός τον Υπουργό τον Μάρτη του 2010, υποστήριζε ότι η δημιουργία τριών ή τεσσάρων Δήμων στην Κέρκυρα θα ήταν ένα πιο λειτουργικό σχήμα το οποίο θα υπηρετούσε καλύτερα και αποτελεσματικότερα τον Κερκυραίο πολίτη.

Ο Καλλικράτης όμως επιβλήθηκε χωρίς διάλογο, όπως επιβλήθηκε, χωρίς διάλογο και ο χωροταξικός σχεδιασμός για ένα Δήμο στην Κέρκυρα. Για να διορθώσεις ένα λάθος, δεν πρέπει να κάνεις το ίδιο λάθος. Το μεγαλύτερο λάθος στην παρούσα φάση είναι η πλήρης απουσία διαλόγου και κατάθεση επιχειρημάτων και προτάσεων.

Ταυτόχρονα, η εσπευσμένη έλευση του κ.Δένδια στην Κέρκυρα για λίγες μόνο ώρες, εν μέσω εξελίξεων – Χρυσή Αυγή και ταξίδι στο Ισραήλ όπου συνόδευε τον Πρωθυπουργό – ουσιαστικά για να ανακοινώση απο το αεροδρόμιο την διάσπαση του Δήμου Κέρκυρας, αποτελεί πρωτοφανή τακτική και δημιούργησε απορίες.

Με την εμπειρία της πρώτης περιόδου εφαρμογής του Καλλικράτη και με δεδομένη την δημοσιονομική κατάσταση της Χώρας, φαίνεται να επιδιώκεται η βελτίωση του θεσμικού πλαισίου οργάνωσης και λειτουργίας των Δήμων, των Περιφερειών, των Νομικών της προσώπων και των αποκεντρωμένων διοικήσεων, ενώ ταυτόχρονα λαμβάνετε μέριμνα για την συγκράτηση των λειτουργικών δαπανών των ΟΤΑ.

Στην αναθεώρηση όμως του Καλλικράτη για την Κέρκυρα θα πρέπει με κριτήρια κοινωνικά, οικονομικά και γεωγραφικά να εξασφαλίζετε η βιωσημότητα των νέων Δήμων. Επιβάλετε η διασφάλιση της λειτουργικότητας τους, η καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών καθώς και η εφαρμογή του αυτοδιοίκητου των διαποντιών νήσων. Χωρίς σωστό χωροταξικό σχεδιασμό, που θα εξασφαλίζει την προσβασημότητα και εξυπηρέτηση των Κερκυραίων και χωρίς επαρκή χρηματοδότηση για τους νέους δήμους, η μεταρρύθμιση θα είναι θνησιγενής.

Πηγές του Υπουργείου Εσωτερικών ανέφεραν ότι ο επίτροπος έκρινε αναγκαίες τις αλλαγές στο πλαίσιο του «Καλλικράτη ΙΙ» με δεδομένο ότι το αρχικό σχέδιο δημιούργησε πολλές παθογένειες, καθιστώντας δυσλειτουργικούς τους νέους δήμους. Αλήθεια ποιός λογικός άνθρωπος δεν θέλει να διορθωθούν οι όποιες αδυναμίες του Καλλικράτη;

Θα πρέπει όμως μια τέτοια προσπάθεια να γίνει με σαφής και διαφανείς όρους. Αν ανοίξει, να ανοίξει με κανόνες και όχι με παλαιοκομματικές νοοτροπίες. Να γνωρίζουμε ποιά τα κριτήρια, ποιές οι επικείμενες αλλαγές και με ποιο τρόπο θα διασφαλιστεί η σωστή και πλήρως οργανωμένη λειτουργία των όποιων νέων δήμων.

Τι μέλλει γενέσθαι με τα χρέη των Δήμων και πως θα μοιραστούν τα οικονομικά, το υπάρχον προσωπικό και οι πόροι. Με ποια κριτήρια τελικά θα γίνουν οι αλλαγές στο χωροταξικό των Δήμων και πως θα ληφθούν υπόψη οι όποιες προτάσεις των τοπικών κοινωνιών.

Σε αυτά αλλά και αρκετά άλλα ερωτημάτα πρέπει να δοθούν πειστικές απαντήσεις για να μπορέσει κάποιος να κρίνει ποιο το σωστό και ποιο το λάθος. Διαφορετικά αν συζητάμε για αλλαγές στον Καλλικράτη μόνο για να απαξιωθεί μια προσπάθεια που έ

γινε και για ρουσφετολογικούς λόγους, κινδυνεύουμε να χάσουμε άλλα πέντε χρόνια πειραματιζόμενοι στου κασίδη το κεφάλι.

Ο νέος αυτοδιοικητικός χάρτης της Κέρκυρας ή η ριζική βελτίωση του θεσμικού πλαισίου δεν μπορεί να αποτελεί υπόθεση παραγόντων - είναι υπόθεση όλων των Κερκυραίων πολιτών.

«Το ΠΑΣΟΚ δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά...»

του Αλεξάκη Αλέξανδρου

Τόνοι μελανιού έχουν χυθεί για την πολιτική κατάσταση της Πατρίδας μας και τις συνέπειες της κρίσης σε αυτή. Πλήθος απόψεων είναι καταγεγραμμένες και τεκμηριωμένες, ενώ ιδεολογικές και πολιτικές αναλύσεις διατυπώνονται καθημερινά. Αυτό που οι περισσότεροι δεν έχουν κατανοήσει είναι ότι οι μάχες των χαρακωμάτων έχουν πλέον τελειώσει. Δέν υπάρχουν πια χαρακώματα διότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα να υπερασπιστεί πλέον κάποιος. Ποίες ιδέες, ποιές ιδεολογίες, ποία οράματα αλήθεια ; Η Ελληνική κοινωνία δείχνει να έχει λοξοδρομήσει. Η νέα πορεία δέν είναι ούτε προοδευτική, ούτε φιλελεύθερη αλλά ούτε καν Ευρωπαική. Αν κάποιος ρίξει μία ματιά στην κοινωνική πυξίδα σήμερα θα δεί ότι η ρότα είναι “Δεξιά ολοταχώς”. Είναι οφθαλμοφανές ότι η Δεξιά σήμερα είναι ο πλέον συμπαγής χώρος. Ρίχνοντας μιά γρήγορη ματιά στο Ελληνικό Κοινοβούλιο μπορεί κάποιος να παρατηρήσει το κόμμα της Λαικής Δεξιάς - την Νέα Δημοκρατία, την άκρα Δεξιά με εκφραστή της την Χρυσή Αυγή, τους δεξιόφρωνες Ανεξάρτητους Έλληνες και το πάλαι ποτέ Κεντροαριστερό ΠΑΣΟΚ το οποίο δείχνει να μετατοπίζεται όλο και περισσότερο προς τα κεντροδεξιά.

Με το ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίζει να είναι άλλη μία στείρα αντιπολιτευτική δύναμη, ανέξοδης και ακατάπαυστης παροχολογίας, διαπιστώνει κανείς ότι το κέντρο στο πολιτικό σύστημα της Χώρας μας είναι πιό φτωχό απο ποτέ. Μεταξύ κεντροδεξιάς και Αριστεράς υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Ένα κενό το οποίο για ορισμένους οφείλεται στην μη ύπαρξη εκείνου του προσώπου ή του πολιτικού φορέα που μπορεί να συσπειρώσει, ενώ για άλλους οφείλεται στην μόδα των άκρων, μετά τις αποτυχημένες πολιτικές που εφάρμοσε το κέντρο τα τελευταία χρόνια. Αρκετοί δοκίμασαν την τελευταία διετία να πάρουν ένα κομμάτι απο το πολυπόθητο κέντρο με την δημιουργία πολιτικών σχηματισμών όπως η ΔΡΑΣΗ, η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ, η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ και η ΡΙ.Κ.Σ.ΣΥ, αλλά απέτυχαν παταγωδώς. Δεν έχει συνειδητοποιήσει το πολιτικό δυναμικό της Χώρας ότι πολιτική, είναι η τριβή με την Κοινωνία. Για να υπάρξει λοιπόν τριβή με την κοινωνία θα πρέπει οι ίδιοι λοιπόν, να είναι μέρος της κοινωνίας και να εκφράζουν την κοινωνία. Τακτικές του τύπου “άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς” δεν έχουν πλέον καμία απήχηση στον Έλληνα πολίτη.

Το ΠΑΣΟΚ το οποίο καταλάμβανε όλα αυτά τα χρόνια το συγκεκριμένο κομμάτι της “πολιτικής πίτας”, θα είχε λογικά τον πρώτο λόγο έαν στο σωστό χρόνο, έδινε το έναυσμα για την ανασυγκρότηση του κέντρου. Οι πολιτικές όμως που ασκήθηκαν σε συνάρτηση με την συμμετοχή του πλέον, στην Κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά δημιουργεί απορίες και ερωτήματα για το που θέλει να επανατοποθετηθεί ιδεολογικά. Διότι οι μεταρρυθμίσεις δεν είναι πολιτικές γραμμένες στην πέτρα αλλά φέρουν σαφή ιδεολογικό πρόσημο. Είμαστε διατεθειμένοι να σιωπήσουμε και να αφομοιωθούμε ; Διότι μιλάμε για μία συμμετοχή η οποία έγινε χωρίς καμία απολύτως συμφωνία όσον αφορά το επικαιροποιημένο προγραμματικό πλαίσιο και χωρίς να γνωρίζει κανένας τα περιεχόμενα των πολιτικών που θα ασκηθούν αλλά ούτε και το χρονοδιάγραμμα εφαρμογής αυτών. Μία συμμετοχή σε πλήρη αναντιστοιχία με τις αποφάσεις του τελευταίου συνεδρίου, η οποία δεν έχει καμία κοινωνική και κομματική νομιμοποίηση. Χωρίς καμία πρωτοβουλία - καμία προσπάθεια αναπτέρωσης του χαμένου ηθικού των Ελλήνων και καμία προσπάθεια προστασίας των πραγματικών θυμάτων της κρίσης, γίναμε όλοι μάρτυρες ενός μοναδικού κρεσέντου διαβουλεύσεων και συζητήσεων με κύριο συστατικό τις υπουργικές θέσεις. Κανένα ελπιδοφόρο μήνυμα στην Νέα Γενιά – καμία όρεξη για σύγκρουση με κατεστημένα !

Δεν γίνετε τον Νοέμβρη του 2011 ένας εκλεγμένος Πρωθυπουργός, απο το 42% του Ελληνικού Λαού, να οδηγήτε στην παραίτηση με αφορμή την πρόταση διενέργιας ενός δημοψηφίσματος και 2 χρόνια μετά ένας άλλος Πρωθυπουργός (ο οποίος συνεχίζει την πολιτική του πρώτου) μιας τρικομματικής Κυβέρνησης με πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, χωρίς να ακούσει τους 2 εταίρους του, με μεθόδους πραξικοπηματικού χαρακτήρα (αποφασίζοντας και διατάζοντας) να βάζει λουκέτο μέσα σε ένα βράδυ στην ΕΡΤ. Και ενώ ο πρώτος θεωρήθηκε επικίνδυνος και ανόητος - ακόμα και απο το ίδιο του το κόμμα - ο δεύτερος να έχει πλέον την πλήρη στήριξη και συμπαράσταση του τότε αντιπροέδρου και πλέον πρόεδρου του κινήματος.

Είναι φανερό ότι κάποιοι θυσίασαν το κόμμα προκειμένου να διασφαλίσουν το πολιτικό τους μέλλον. Το ΠΑΣΟΚ μέσα σε 15 μήνες έπεσε δημοσκοπικά στο 4%, αποτελείωσε τον κομματικό του μηχανισμό και έδιωξε απο κοντά του την ομάδα των Ευρωβουλευτών του. Έγινε Ιφιγένεια για να αποπλεύσουν οι προσωπικές φιλοδοξίες κάποιων ενώ χρέος τους ήταν στην παρούσα φάση να αναλύσουν τα λάθη που έγιναν και να ασχοληθούν με την ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής παράταξης. Στηρίζοντας, ΝΑΙ, την Κυβέρνηση για Εθνικό συμφέρον στην παρούσα περίοδο, κοινοβουλευτικά, όπου μαζί με την ΔΗΜΑΡ θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προυποθέσεις πίεσης προς την Κυβέρνηση της Ν.Δ για πολιτικές υπέρ του Έλληνα και της Ελληνίδας και φυσικά με νέο πρόσωπο κοινής αποδοχής για Πρωθυπουργό.

Μπορεί κάποιος να μας ενημερώσει, στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση ποιο θα είναι το ιδεολογικό και πολιτικό πρόσημο διαφοροποίησης απο την Νέα Δημοκρατία ;;;

Έχουν άδικο όσοι υποστηρίζουν ότι οι ιδεολογικές διαφορές ΠΑΣΟΚ-ΝΔ έχουν πλέον μόνο ιστορική αξία;
Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά ... Το (νεο)ΠΑΣΟΚ;

Αλεξάκης Αλ.: «Ήταν ωραία στον παράδεισο...»

Προκαταβολές προσωπικών δεδομένων προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Είμαι κομμάτι μιας γενιάς που κινδυνεύει να χάσει τα πάντα. Είμαι κομμάτι της γενιάς των 30αρηδων που για πρώτη φορά κινδυνεύουν να ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους. Το εισόδημα μου μειώθηκε αισθητά, το καταναλωτικό μου επίπεδο έπεσε δραματικά, και η δική μου η ζωή γέμισε ανασφάλειες και αβεβαιότητες για το μέλλον μου. Δεν είμαι διαπλεκόμενος, δεν είμαι βολεμένος και το μέλλον μου δεν είναι εξασφαλισμένο οικονομικά. Είμαι μέρος της κοινωνίας, ζώ και εργάζομαι σε ένα μικρό χωριό της Κέρκυρας.

Μετά τις εκλογές τις 6ης Μαίου, δεν μπορεί πλέον κανένας να αμφισβητήσει ότι τα αποτελέσματα αποτελούν μια ξεκάθαρη καταδίκη της πολιτικής που ακολουθήθηκε τα τελευταία χρόνια. Ο Ελληνικός λαός εκφράστηκε με οργή, αγανάκτηση, θυμό και απογοήτευση για την πλήρη διάσταση λόγων και πράξεων. Ο Ελληνικός λαός καταδίκασε τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν τα τελευταία έτη. Ο κόσμος καταδίκασε το σύστημα εξουσίας που είχε βάλει τον λαό στην γωνία και αποφάσιζε για αυτόν χωρίς αυτόν. Πρέπει ορισμένοι να καταλάβουν ότι δεν ηττήθηκαν οι αρχές, οι αξίες και τα οράματα όσων διαχρονικά εμπιστεύθηκαν τα κόμματα εξουσίας, στο διάβα του χρόνου, αλλά οι πολιτικές που εφάρμόσθηκαν από αυτά. Από την άλλη δεν μπορώ να συμφωνήσω με τους ισχυρισμούς κάποιων, ότι η διάλυση των υπαρχόντων πολιτικών σχηματισμών θα δωσει λυσεις και απαντήσεις για το αυριο. Πιστεύω ακράδαντα ότι τα αίτια του «κακού» είναι βαθύτερα. Τα αίτια βρίσκονται σε φαινόμενα όπως η ατιμωρησία, οι ξεπερασμένες νοοτροπίες, η διαφθορά, τα σάπια μυαλά και η διαπλοκή. Φαινόμενα τα οποία πάρα πολυ εύκολα μπορούν να μεταναστεύσουν σε νέους πολιτικούς ξενιστές...

Κάπου στην μέση, ο Ελληνικός λαός ο οποίος στην ουσία αντιδρά στην προσαρμογή του με την σημερινή πραγματικότητα και βροντοφωνάζει ότι θέλει πίσω την πλασματική ευημερία που γνώριζε μέχρι χθες. Μία ολόκληρη κοινωνία η οποία βρίσκετε σε αδιέξοδο και απλά θέλει να ακούσει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται. Ένα ολόκληρο Έθνος που αναζητά υποσχέσεις για μια ανώδυνη έξοδο από τον γολγοθά στον οποίο έχει εισέλθει. Τελικά “ήταν ωραία στον Ελληνικό παράδεισο, που ο καθένας έβρισκε ότι πάντοτε ποθούσε”, και κανένας δεν θέλει πλέον να παραδεχτεί ότι “εδώ μπορεί να ήταν ο παράδεισος κι η κόλαση όμως εδώ είναι”. Αναφέρομαι στην Ελληνική κοινωνία όπου ο καθένας ζει στην δικιά του πραγματικότητα, αντιλαμβάνεται την τρέχουσα κατάσταση υπό το δικό του πρίσμα και σπάνια μπαίνει στο διαταύτα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα χρεοκώπησε το 2009 και οι τελευταίοι που το έμαθαν ήταν οι Έλληνες πολίτες.

Αντίδραση των πάντων σε κάθε επιχειρηματολογία, θέση, άποψη και αποστέωση του δημόσιου διαλόγου με δίκες προθέσεων. Ποινικοποίηση της κάθε μελέτης, έκθεσης και έρευνας. Επικράτηση πλέον της άποψης ότι οι άλλοι φταίνε για την κατάντια μας. Είναι θεμιτό να κατακρίνει ο οποιοσδήποτε την πολιτική της λιτότητας που έχει επιβληθεί στην Ευρώπη απο την Γερμανία και την Γαλλία. Είναι θεμιτό να φωνάζει κάποιος για τα οφέλη που έχουν απο την Ελληνική κρίση. Είναι βλακώδες όμως να τους κατηγορούμε για την κατάντια μας. Είναι βλάκωδες, εις το τετράγωνο, μετά τις κατηγορίες, να τους παρακαλάμε να έρθουν για διακοπές στην Χώρα μας. Κανείς δεν είχε αναλογιστεί τις συνέπειες που θα είχε αυτό το πολεμικό κλίμα στον τουρισμό – Τον τουρισμό που τόσο ανάγκη έχουμε.

Αν πραγματικά λοιπόν θέλουμε να ανατραπεί το όλο κλίμα, αυτό θα γίνει μόνο με πολιτικούς όρους. Με τραμπουκισμούς, χλευασμούς και μονομερείς καταγγελίες δεν γίνεται τίποτα. Αν δεν διορθώσουμε τα δικά μας λάθη, αν δεν πείσουμε ότι είμαστε αξιόπιστοι ως κράτος και ώς χώρα, δεν έχουμε καμία ευκαιρία να διεκδικήσουμε αυτά που χρειάζονται για να σταθούμε ξανά όρθιοι. Αν δεν σταματήσουμε να αντιδράμε με όρους χουλιγκανισμού, η μοίρα μας είναι προδιαγεγραμμένη. Τέτοιες συμπεριφορές άλλωστε μας οδήγησαν στην διάλυση μίας κυβέρνησης που τέλοσπαντων λειτουργούσε (...) και την παταγώδη αποτυχία να σχηματίσουμε άλλη.

Φτάνοντας έτσι σήμερα να διανύουμε μία απο τις πιο επικύνδυνες φάσεις της ιστορίας μας, με υπηρεσιακή κυβέρνηση και ένα πολιτικό τοπίο το οποίο δεν επιτρέπει ελπίδες για κάτι καλύτερο μετά τις επαναληπτικές της 17ης Ιουνίου.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μία ακόμα εκλογική μάχη, με άδηλο ακόμα αποτέλεσμα και κυρίως με την ατζέντα της αντιπαράθεσης να διαμορφώνεται από την υποσχεσιολογία και το λαϊκισμό. Γνωρίζουμε πολυ καλά ότι το μνημόνιο ούτε θέσφατο είναι, ούτε ιερό Ευαγγέλιο. Γνωρίζουμε επίσης ότι αποτυπώνει σε μεγάλο βαθμό μία αναγκαστική πραγματικότητα, από την οποία ακόμα και αν δεν υπήρχε το μνημόνιο, δεν θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε χωρίς κάποιας μορφής επώδυνης δημοσιονομικής προσαρμογής. Είναι αυτονόητο ότι κανείς μας δεν θέλει να βλέπει τα εισοδήματα του να μειώνονται, κανείς δεν θέλει να μείνει άνεργος και άπαντες αναζητάμε ένα καλύτερο αύριο. Όλα τα παραπάνω όμως και άλλα τόσα προβλήματα δεν λύνονται ούτε με ευχολόγια, ούτε με υποσχέσεις – απο αυτά χορτάσαμε πλέον. Οφείλουν κάποιοι λίγες ημέρες πριν τις επαναληπτικές εκλογές να σοβαρευτούν και να μας πούν με ποιο συγκεκριμένο σχέδιο και με ποιές συμμαχίες θέλουν να κυβερνήσουν τον τόπο και να βγάλουν την Πατρίδα απο το τέλμα. Και όταν λέω κάποιοι, ενοώ αυτους που απο την μία βάπτισαν το μνημόνιο “κατοχή” και κύρηξαν πόλεμο στους ευρωπαίους εταίρους αλλά κανένας τους δεν κουβεντιάζει για εργασία. Όλοι αυτοί ετοιμάζονται για “μάχες” αλλά κανένας δεν συζητάει για αλλαγή και ανάπτυξη του παραγωγικού μας μοντέλου.

Αυτοί οι οποίοι τελικά δείχνουν ολική άγνοια της βασικής Ευρωπαικής πολιτικής φιλοσοφίας και πιστεύουν ότι απειλώντας να καταστρέψουν αυτά που κάποιοι πάσχιζαν να χτίσουν 60 χρόνια είναι η σωστή πολιτική. Επιβραβεύοντας όμως όσους κακόπιστους ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα δεν ανήκει στην Ευρώπη. Η πατρίδα μας έχει ανάγκη απο νέες διαδικασίες και νέους θεσμούς δακυβέρνησης τους οποίους θα κληθεί να υπηρετήσει ένα ανανεωμένο πολιτικό προσωπικό και όχι νέα κόμματα εξουσίας. Η πατρίδα μας έχει ανάγκη απο δομές και όχι απο πολιτικές παρθένες, οι οποίες σε σύντομο διάστημα θα σουλατσάρουν με τα σκέλια διάπλατα ανοιχτά στο πολιτικό πεζοδρόμιο και με την πολιτική τους σεμνότητα να έχει δώσει την θέση της στο καλάμι της αλαζονείας.

«Με ποιο δικαίωμα κανονίζετε το μέλλον μας;»

Για ακόμα μία φορά συνεδρίασαν τα μεγάλα κεφάλια τα οποία ευθύνονται για την κατάντια του τόπου και αποφάσισαν πάλι για εμάς χωρίς εμάς. Χωρίς καμία ανακοίνωση για άμεσα μέτρα τα οποία θα πατάξουν την φοροδιαφυγή, μέτρα με τα οποία θα εισπράξουν φόρους από αυτούς που πραγματικά χρωστάνε, αυστηρά μέτρα για αυτούς που συλλαμβάνονται αλλά τελικώς απελευθερώνονται με το περιβόητο άρθρο 99. Χωρίς απολύτως καμία ανακοίνωση μέτρων μείωσης των παχυλών μισθών τους αλλά ούτε και κανένα ελεγκτικό μηχανισμό των εισοδημάτων των εκατομμυριούχων πολιτικών της Πατρίδας μας.

Αντιθέτως για ακόμα μία φορά καλείτε ο χαμηλόμισθος, ο μικρομεσαίος και ο συνταξιούχος να συνεισφέρουν σε βαθμό μεγαλύτερο από τους έχοντες πλούτο και ακριβά γούστα. Την στιγμή ετούτη όπου μισθωτοί και εργαζόμενοι κάνουν θυσίες, αυτοί που κάθονται στα έδρανα της βουλής αποφάσισαν να μην συνεισφέρουν έτσι ώστε να ξεπεραστεί ο σκόπελος! Δυστυχώς όλοι αυτοί δεν έχουν καταλάβει τελικά πού βρισκόμαστε, τις δύσκολες ώρες που περνάμε και την κατάσταση στην οποία έφεραν ετούτο τον ευλογημένο τόπο.

Το χειρότερο όμως είναι, ότι δεν δείχνουν πραγματικά να θέλουν να αλλάξουν καν ρότα. Πότε θα αποφασίσουν να αφήσουν τους ψευτοπαλικαρισμούς, να αψηφήσουν το πρόσκαιρο εκλογικό όφελος και να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό, όσο σκληρή και αν είναι; Είναι ειλικρινά ντροπή να συνεχίζουν ακόμα να χαϊδεύουν τα αυτιά του κόσμου, υποστηρίζοντας πράγματα που ξεχνούν όταν γίνουν κυβέρνηση, κάνοντας και πάλι πως δεν ήξεραν.

Πότε θα πάψουν οι εκάστοτε Κυβερνήσεις να παίρνουν αποφάσεις χωρίς να αφουγκράζονται την λαϊκή βούληση; Πόσο πιο τίμιο και ειλικρινές θα ήταν να είχε ερωτηθεί ο λαός για το Μνημόνιο πριν παρθεί η όποια απόφαση ανεξαρτήτως την αναγκαιότητα του ή όχι. Τι πιο Δημοκρατικό σήμερα από ένα δημοψήφισμα με ένα απλό ερώτημα: ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην δανειακή σύμβαση; Με μία ειλικρινή απάντηση από αυτούς που τραβάνε πραγματικά το κουπί, όπου σύμφωνα με το αποτέλεσμα θα μπορούσαν οι σοφοί του τόπου Δημοκρατικά πλέον να προκαθορίσουν το μέλλον της Χώρας. Ας πράξουμε και μία φορά λάθος σαν Έθνος αν κάποιοι πιστεύουν ότι μέχρι σήμερα έπρατταν το δίκαιο και σωστό. Τους είδαμε και δαύτους…

Ένα ολόκληρο Έθνος περιμένει υπομονετικά να δει που θα καταλήξει αυτή η ιστορία. Όλα δείχνουν ότι το αποτέλεσμα θα είναι ακόμα μία μέση λύση που θα αφήσει «για μετά» την επίλυση του προβλήματος. Κάτι το οποίο θα αποδειχθεί οριστικά καταστροφικό για τον τόπο καθώς ο χρόνος έχει από καιρού τελειώσει. Το πρέπον και ιδανικότερο θα ήταν ένα τελικό πακέτο αποφάσεων του οποίου η εφαρμογή θα εξασφαλίζει το τέλος της κατηφόρας. Δεν φαίνετε όμως να είναι αυτό το ζητούμενο για κάποιους.

Βλέπω καθημερινά ένα έθνος να παραμιλά και να γυρίζει την πλάτη του στο μέλλον - ένα μέλλον που όπως λέει και το τραγούδι το έφτιαξαν κάποιοι όπως ήθελαν. Τα έχω πάρει πραγματικά γιατί δεν μπορώ να βλέπω άλλο νέους ανθρώπους να πλαντάζουν στο κλάμα για το ξεπούλημα της ζωής τους και συνομήλικους μου να ετοιμάζονται για το εξωτερικό. Τα έχω πάρει με την κατάσταση που επικρατεί στην Πατρίδα μας, με την καλπάζουσα ανεργία, τις μαζικές απολύσεις, την ανασφάλιστη εργασία, τις συντάξεις των 300 ευρώ, τους μισθούς των 500 ευρώ, τον φόβο και την αγωνία για το αύριο. Τα παίρνω ακόμα περισσότερο όταν στον αντίποδα βλέπω τους τραπεζίτες, τους βιομήχανους, την περιουσία της Εκκλησίας, τους εφοπλιστές, τις πολυτελείς επαύλεις, τα ιδιωτικά jet και τα πλουσιοπάροχα γεύματα. Έναν κόσμο σπατάλης, χλιδής, σαπίλας και παρακμής.

Κάπου στην μέση μία ξεχασμένη γενιά, που ενώ δεν έφταιξε σε τίποτα θα σηκώσει το μεγάλο βάρος της οικονομικής κρίσης, πληρώνοντας τα λάθη άλλων γενεών. Προηγούμενων γενεών που έφεραν την χώρα σε σημερινά αδιέξοδα, γενεών που κατασπατάλησαν τον πλούτο της πατρίδας μας, με αλόγιστες σπατάλες και επιδοτήσεις. Γενιές που δεν άφησαν τίποτα όρθιο για τους επόμενους. Στέκομαι μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθώ άναυδος της εξελίξεις. Αισθάνομαι τόσο ανίκανος μην μπορώντας να κάνω κάτι. Στέκομαι και σκέφτομαι πως βρισκόμαστε πλέον στο σημείο μηδέν. Η Ελλάδα βρίσκετε στην πιο κρίσιμη καμπή της από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Οι μέρες  αυτές κρίνουν πραγματικά το μέλλον μας. Υπό αυτή την έννοια το πολιτικό σύστημα του τόπου φάνηκε κατώτερο των περιστάσεων. Ενώ η χώρα βρίσκετε στην ουσία, αυτή την ώρα σε ένα πραγματικό ραντεβού με την ιστορία, αυτοί τυρβάζουν περί άλλων. Μιλάμε για την πιο δύσκολη συγκυρία στην οποία έχει περιέλθει χώρα εν καιρώ ειρήνης και κάποιοι δείχνουν έστω και τώρα είναι ανίκανοι να καθίσουν και να βρουν όποια λύση.

«Μένω μονάχος στο παρόν μου να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται - κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε»…

Αλεξάκης Αλέξανδρος
Aναπλ. Γραμματέας της Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Κέρκυρας

« Ρίξτε και άλλη λάσπη... Έχουμε άφθονο νερό !!!»

Είναι ηλίου φαεινότερων πλέον ότι κάποιοι δεν ενδιαφέρονται για την επίλυση του προβλήματος του «Ακτή Μεσογγή». Ενδιαφέρον τους είναι η συκοφαντία και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας και όχι η επίλυση του προβλήματος που ταλανίζει μια ολόκληρη περιοχή και εκατοντάδες ανθρώπους.
Τρία ολόκληρα χρόνια με άνεργους ξενοδοχοϋπάλληλους, τρία ολόκληρα χρόνια με άδεια καταστήματα και ξενοδοχεία, τρία ολόκληρα χρόνια με αλλεπάλληλα λουκέτα στα Μωραίτικα. Κανένα όμως ενδιαφέρον, κανένα συγνώμη για τα λάθη που έγιναν. Αντ’αυτού βγήκαν κάποιοι να μιλήσουν για μπράβους και φουσκωτούς και να χαρακτηρίσουν μία ολόκληρη περιοχή.
Μιλάμε για άτομα λοιπόν χωρίς αγάπη για τη αλήθεια ή τόσο πολύ τυφλωμένα από την προκατάληψη, που ότι και να τους πει κάποιος, τα λόγια του πάνε χαμένα. Άνθρωποι με σκοπιμότητα να περάσουν τις απόψεις τους με οποιοδήποτε τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο. Μάλλον η ρήση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» τους εκφράζει και τους καθοδηγεί.
Η Γκεμπελική μέθοδος: «Ρίξε μπόλικη λάσπη, κάτι θα μείνει», είναι η δική τους τακτική. Έχουμε να κάνουμε πλέον με τυχοδιώκτες και όχι εκζητητές της αλήθειας. Έχουμε να κάνουμε με άτομα που θέλουν να κερδίσουν τις εντυπώσει και μόνο.
Ο κόσμος όμως έχει πλέον μάθει να ξεχωρίζει τον απατεώνα και λαοπλάνο από τον τίμιο. Είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το σωστό από το λάθος και την γενίκευση από την ακριβή έκφραση. Είναι ευτυχώς πολύ λίγοι αυτοί οι οποίοι δεν μπορούν να διακρίνουν την ορθή πληροφορία από τη λάθος και γίνονται θύματα του κάθε είδους ανορθολογιστή και λαϊκιστή.
Οι πλειοψηφία των πολιτών της περιοχής Μωραΐτικων - Μεσογγής δεν είναι μέσα σε αυτούς. Μιλάμε για κατοίκους κάθε λογής κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων οι οποίοι από ανέκαθεν διακρίνονταν για την Δημοκρατικότητα τους. Φιλήσυχοι πολίτες οι οποίοι κατέβηκαν την Κυριακή στους δρόμους με ειρηνικές διαθέσεις αλλά και παρά πολλά προβλήματα. Κατέβηκαν να συμπαρασταθούν στα δίκαια αιτήματα των ξενοδοχοϋπαλλήλων αλλά και να ζητήσουν παράλληλα και την δική τους συμπαράσταση.
Γυναικόπαιδα με λευκές σημαίες και λουλούδια που κάποιοι παρουσίασαν ως εγκληματίες. Μία τεράστια και δυναμική παρουσία κόσμου την οποία κάποιοι για συγκεκριμένους λόγους συκοφάντησαν και σπίλωσαν. Ενοχλήθηκαν φαίνεται κάποιοι από την μεγαλειώδη παρουσία του κόσμου και εφηύραν δράκους και τέρατα. Αναλήθειες και ψεύδη για μια ειρηνική κινητοποίηση ανθρώπων του μόχθου και του μεροκάματου οι οποίοι εκτός από τα μύρια προβλήματα της καθημερινότητας, της ανεργίας, της φτώχειας και της κρίσης καλούνται να αντιμετωπίσουν και το φαινόμενο ΠΑ.ΜΕ.
Κυρίες και κύριοι ηγείστε Συνδέσμους και Σωματεία θα πρέπει να ενεργείτε για το κοινό συμφέρον και μόνον. Μακριά από μικροπολιτικές, προσωπικές και ψηφοθηρικές επιδιώξεις.
Κυρίες και κύριοι του ελληνικού Κοινοβουλίου θα πρέπει κάποια στιγμή να βγάλετε τις κομματικές παρωπίδες και ν’ ασχοληθείτε με τα πραγματικά προβλήματα του τόπου. Γι’ αυτό άλλωστε σας εξέλεξε και ο Λαός.
Όσον αφορά τις συντονισμένες συκοφαντικές δηλώσεις ΠΑΜΕ – ΚΚΕ – Συνδέσμου Ξενοδοχοϋπαλλήλων εις βάρος μίας ολόκληρης περιοχής σας δηλώνουμε ότι όση λάσπη και αν ρίξετε…έχουμε άφθονο νερό !!!